امسال مراسمشون تو  pwtcبر گزار شد که طبق معمول ما نرفتیم.

دلم خواست اینجا بزارم(املاش درسته؟) .

یه عمری بد اوردی و از چشم دنیا دیدی

هر چی بدی کشیدی

تقصیر این دل تو و تقصیر سادگیته

اما این شب تار عاقبتش سفیده

نگو که تنها موندی و تو این شهر غریبه

یه همصدا ندیدی...

هر چی بدی کشیدی تقصیر سادگیته

ولی فردا شروع تازه باقی زندگیه.............

اشكال مختلف انرژي به روشهاي گوناگون سبب حركت اجسام مي شوند. اما تصميم اعمال انرژي (اگرچه احتمالي) بر يك جسم ، از بيرون آن جسم گرفته مي شود. هل دادن يك جسم سنگين، برخورد دو الكترون و تغيير جهت آنها ، چرخش سيارات و... جملگي "علتي خارج از جسم متحرك دارند" و اگر برآيند نيروهاي "وارد" بر آن صفر باشد تا ابد ساكن خواهند ماند .

اما يك ساختار زنده "تصميم" حركتش از درون خودش است.يعني ، مثلا من الان دلم مي خواهد (تصميم) كه اين كليدهاي كيبورد را فشار دهم. از قبل و بطور تصادفي نيروهاي گرانشي از كيهان و يا امواج الكترومغناطيسي مرا به سمت اين حركت سوق نداده اند. و يا شايد همين الان بخواهم بروم و جسمي را از زمين بلند كنم. اين بدين معناست كه اگرچه قوانين فيزيك در انجام حركت، نقض نشده است اما تصميم حركت ، از خارج "دستگاه من" نيست.

موجود زنده ، يك "شعور خود بنياد" است. بدين معني كه تصميمات حركتش از بيرون او سرچشمه نمي گيرد. تصميم او "ميل" اوست كه دقيقا مشخص نيست منشا آن كجاست. ميل به بقا ، تكامل ، تغذيه و...كه بعضيهايش زير مجموعه ي بعضي ديگر است. اما اينكه اين ميل براي نخستين بار از كجاي ماده ناشي شد و مبدا و به وجود آورنده ي آن واقعا چيست ( و مشخص است كه الكترون و پروتون و ... نيست) جوابي در علوم تجربي براي آن وجود ندارد. كه اصولا وظيفه ي ساينس يافتن پاسخ براي اين پرسش نيست و محدوده ي آن هم تنها توصيف شكل حركتها و پيش بيني حركتهاي ماده توسط نيروهاي وارد برآن است.

گاهي اين مساله مطرح مي شود كه موجود زنده را بايد مانند يك تابع كار توصيف كرد كه ورودي و خروجي خاصي دارد. اما اينكه برنامه اي كه تحت آن اين سيستم مادي حركت مي كند و خروجي هاي خاصي مي دهد واقعا چيست و از كجا ناشي شده است؟ و اينكه گاهي با وروديهاي ظاهرا يكسان خروجي هاي متفاوت دريافت مي شود دليلش چيست؟........................................................................

* ماده هم ماهيتا با انرژي یکسان است و از این روست که اين دو مي توانند به شكل يكديگر در بيايند. پس جهان چيزي جز ماده- انرژي و حركت ناشي از آن نيست.

** حتي براي دستگاههاي بس-ذره اي نيز پتانسيل داخلي منجر به شتاب مركز جرم نمي شود و تنها ذرات دروني كه في نفسه از دستگاه مجزا هستند را حركت مي دهد كه براي هر كدام از آنها هم اين نيرو خارجي است.

«مدرسه»! جاییکه حتی به خاطر آوردن نامش هم برایم دردآور و عذاب دهنده است. دیوارهای سرد و بی‌روحی که فضای «مدرسه» را تبدیل به قفسی بزرگ می‌کرد که تنها می‌توانستی در آن آبی بی‌انتهای آسمان را بنگری و با همان افکار بچه‌گانه‌ات، لذت پرواز را در خود بکشی.

معلم‌های پرورشی و دینی که با آن گچ‌های سفید در دستانشان، آنقدر تخته سیاه کلاس را خط خطی می‌کردند تا این را به ذهن کودکانه‌ات اثبات کنند که «تو قطعا گناه کاری و هرچه هم تلاش کنی هرگز راهی به بهشت نداری و عاقبت جایت در جهنم است».

نفرت عمیق همیشگی از زنگ تاریخ و لحظه شماری کردن برای فرارسیدن همان یک روزی در هفته که به مدد «تک زنگی» می‌شد خودم را نیم ساعتی زودتر به خانه برسانم و کمتر مجبور باشم شعارها و پند و اندرزهای روی دیوارهای «مدرسه» را که از روی نیمکتم می‌توانستم همشان را بخوانم، تحمل کنم.

یادآوری معلمانی که هیچگاه دوستشان نداشتم و با همان احساس کودکانه‌ام می‌فهمیدم که هرکدامشان در هر 45 دقیقه لعنتی که باید به ناچار تحملشان می کردم چقدر دروغ و اراجیف تحویلم می‌دهند که وقتی بزرگ شدم هم ذره‌ای به کارم نمی‌آیند.

آه..... یاد آن صبح‌هایو بارانی بخیر که تمام زیبایی و شکوهشان که برای من معنای واقعی آزادی بودند، چگونه به «کلاس»هایی ختم می‌شدند که از دانه دانه آجرهایش بیزار بودم و تنها به این امید تحملشان می‌کردم که وقتی زنگ آخر بخورد، جوری تا منزلمان بدوم که لااقل تا فردا صبح دیگر اصلا به یاد آن «مدرسه» نیفتم.

اکنون که یاد آن روزها می‌افتم، درمی‌یابم این تمام «آزادی» من بود که در «مدرسه» ذبح شد اما بعد که با خود می‌اندیشم می‌بینم که من هنوز در «مدرسه»‌ام. هنوز دارم یاوه‌های معلمان ساده لوح و کودن را تحمل می‌کنم؛ هنوز دارم آبی آسمان را می‌نگرم و لذت پرواز را در خود می‌کشم؛ هنوز دارم از آن جهنم موهوم موعود می‌هراسم؛ و من هنوز از «مدرسه» نفرت دارم....

پ ن :این احمدی نژاد پشت سر هم داره گند می زنه!!!!!!!!

پ ن :http://www.bbc.co.uk/persian/multimedia